Koszty i ryzyka związane z przenoszeniem środków z 401(k) do IRA

Przenoszenie środków z planów emerytalnych 401(k) do indywidualnych kont emerytalnych (IRA) staje się coraz powszechniejsze, zwłaszcza wśród osób z pokolenia baby boomers wchodzących w wiek emerytalny. W 2023 roku inwestorzy przenieśli 682 miliardy dolarów do IRA, co jest ponad trzykrotnie wyższą kwotą niż na początku XXI wieku. Liczba osób dokonujących rolloverów wzrosła do niemal 6 milionów w 2023 roku, podczas gdy na początku tego stulecia było to około 4 miliony.

Federalne prawo umożliwia bezpodatkowe przeniesienie środków z planów emerytalnych 401(k) do IRA w określonych sytuacjach, takich jak zmiana pracy czy przejście na emeryturę. Jednak proces ten może być skomplikowany i wiązać się z różnymi pułapkami, które mogą skutkować kosztami i utratą części oszczędności.

Opłaty i koszty związane z rolloverami

Eksperci finansowi wskazują, że jednym z istotnych aspektów rolloverów są opłaty pobierane za zarządzanie funduszami inwestycyjnymi w ramach IRA i 401(k). Opłaty te są często automatycznie potrącane z konta, co może utrudniać ich bezpośrednie zauważenie przez inwestorów.

W przypadku IRA opłaty za fundusze inwestycyjne są zwykle wyższe niż w planach 401(k). Dzieje się tak dlatego, że pracodawcy mogą korzystać z siły zakupowej całej grupy pracowników, aby nabywać fundusze w klasie instytucjonalnej, które mają niższe opłaty. Inwestorzy indywidualni korzystający z IRA zazwyczaj mają dostęp do funduszy w klasie detalicznej, które są droższe.

Analiza przeprowadzona przez The Pew Charitable Trusts wykazała, że w 2019 roku roczne opłaty za fundusze detaliczne były o 0,34 punktu procentowego wyższe niż za fundusze instytucjonalne, co stanowiło różnicę na poziomie 37%. Według tej analizy inwestorzy, którzy w 2018 roku przeszli z 401(k) do IRA, mogli stracić łącznie około 45,5 miliarda dolarów na przestrzeni 25 lat z powodu wyższych opłat.

Przykład podany przez Komisję Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) ilustruje wpływ opłat na długoterminowy wzrost inwestycji. Przy założeniu inwestycji początkowej w wysokości 100 000 dolarów i rocznej stopie zwrotu 4% przez 20 lat, inwestor płacący 0,25% opłat rocznie miałby około 208 000 dolarów, podczas gdy inwestor z opłatami na poziomie 1% rocznie zgromadziłby około 179 000 dolarów.

Elastyczność i ograniczenia rolloverów

Rollovery z 401(k) do IRA wiążą się także z różnicami w zakresie dostępnych opcji inwestycyjnych i możliwości wypłat. W IRA inwestorzy mają zwykle szerszy wybór funduszy inwestycyjnych niż w planach 401(k), gdzie pracodawcy oferują ograniczony zestaw funduszy. W 2025 roku około 69% planów 401(k) oferowało 25 lub mniej funduszy.

Jednak większy wybór funduszy w IRA wiąże się z możliwością wystąpienia trudności w podejmowaniu decyzji inwestycyjnych. W planach 401(k) pracodawcy mają obowiązek działać jako powiernicy, wybierając fundusze w najlepszym interesie pracowników. Doradcy finansowi zwracają uwagę, że po przeniesieniu środków do IRA inwestorzy mogą mieć do czynienia z doradcami, którzy nie są zobowiązani do działania w ich najlepszym interesie.

W zakresie wypłat, plany 401(k) oferują różne opcje, choć nie wszystkie są dostępne w każdym planie. W 2025 roku 52% planów umożliwiało wypłaty w ratach miesięcznych lub kwartalnych, 68% oferowało wypłaty okresowe lub częściowe, a 13% planów udostępniało annuity (renty).

Dodatkowo, wiele planów 401(k) pozwala na zaciąganie pożyczek z konta, czego nie umożliwiają IRA.

Organizacja CFP Board of Standards opublikowała przewodnik dotyczący rolloverów, w którym obala dwa mity: że przeniesienie środków jest obowiązkowe przy zmianie pracy oraz że decyzję o rolloverze można cofnąć. W rzeczywistości większość planów 401(k) pozwala inwestorom pozostawić środki na starym koncie, choć dane wskazują, że niewiele osób z tego korzysta. Ponadto decyzja o rolloverze jest zazwyczaj nieodwracalna, z wyjątkiem niektórych sytuacji dotyczących federalnego planu Thrift Savings Plan, który ma określone warunki przyjmowania rolloverów.

Inwestorzy zmieniający pracę mogą przenieść środki z IRA lub starego 401(k) do nowego planu pracowniczego, jeśli nowy plan to umożliwia.

Proces rolloveru może być czasochłonny i wymagać uwagi, aby uniknąć potencjalnych błędów, które mogą skutkować kosztami podatkowymi lub utratą części oszczędności.

Decyzja o przeniesieniu środków z 401(k) do IRA powinna uwzględniać różne aspekty, takie jak opłaty, dostępność funduszy, możliwości wypłat oraz warunki cofnięcia decyzji.

W 2023 roku inwestorzy dokonali rolloverów na łączną kwotę 682 miliardów dolarów, a liczba osób korzystających z tej opcji wzrosła do niemal 6 milionów. Wśród nowo otwieranych tradycyjnych IRA w 2020 roku niemal połowa została założona wyłącznie z funduszy przeniesionych z planów 401(k).

Warto zwrócić uwagę, że opłaty za fundusze w IRA mogą być wyższe niż w planach 401(k), co może mieć wpływ na długoterminowy wzrost oszczędności emerytalnych. Różnice w dostępnych opcjach inwestycyjnych i możliwościach wypłat również stanowią istotny element decyzji o rolloverze.

Przewodnik CFP Board of Standards podkreśla, że decyzja o rolloverze jest zwykle nieodwracalna, a inwestorzy powinni dokładnie rozważyć wszystkie aspekty przed podjęciem takiego kroku.