Ceny wynajmu mieszkań w europejskich stolicach według Eurostatu

Koszty wynajmu mieszkań w europejskich stolicach znacznie się różnią. Według danych Eurostatu, mieszkanie stanowi największy wydatek dla gospodarstw domowych w Unii Europejskiej, obejmując prawie jedną czwartą (23,6%) ich wydatków. Wśród 40 europejskich miast z 38 krajów, średni miesięczny czynsz za dwupokojowe mieszkanie waha się od 470 euro w Skopje do 3350 euro w Genewie.

Najdroższe stolice i miasta w Europie

Najwyższe czynsze w Londynie, Genewie i stolicach UE

Londyn jest jedyną stolicą przekraczającą kwotę 3000 euro za wynajem dwupokojowego mieszkania, z przeciętnym czynszem wynoszącym 3050 euro (2650 funtów). Genewa, choć nie jest stolicą państwa członkowskiego UE, ma najwyższy średni czynsz spośród wszystkich 40 badanych miast – 3350 euro.

W Dublinie i Sztokholmie średni czynsz wynosi po 2650 euro, a w Oslo 2550 euro. Dublin i Sztokholm są najdroższymi stolicami w Unii Europejskiej pod względem kosztów wynajmu.

Wśród największych gospodarek UE, Paryż ma średni czynsz na poziomie 2500 euro, co plasuje go na czele tej grupy. W Berlinie czynsz wynosi 1750 euro, w Madrycie 1700 euro, a w Rzymie 1650 euro.

Inne miasta z czynszami powyżej 2000 euro to Kopenhaga, Luksemburg, Reykjavik, Haga, Berno i Monachium, gdzie czynsze mieszczą się w przedziale od 2050 do 2350 euro.

Najtańsze stolice i czynniki wpływające na ceny

Na dole listy znajdują się Skopje z czynszem 470 euro oraz Prisztina z 520 euro. Ankara, stolica Turcji, jest trzecim najtańszym miastem z przeciętnym czynszem 770 euro za dwupokojowe mieszkanie.

W Unii Europejskiej najtańsze stolice pod względem wynajmu to Sofia (900 euro) i Nikozja (910 euro). Czynsze poniżej 1000 euro odnotowano także w Tiranie (920 euro) i Bukareszcie (930 euro).

W grupie miast z czynszami około 1100–1300 euro znajdują się Belgrad (1100 euro), Sarajewo (1150 euro), Ryga (1150 euro), Tallinn (1150 euro), Wilno (1200 euro), Warszawa (1300 euro) i Budapeszt (1300 euro).

Mikk Kalmet, ekspert ds. nieruchomości w Global Property, wskazał, że poziom dochodów jest czynnikiem uwzględnianym przy poziomie czynszów. Kraje o wyższych wynagrodzeniach mogą utrzymać wyższe czynsze, co jest jedną z przyczyn, dla których najdroższe miasta znajdują się w Europie Zachodniej i Północnej. Jednocześnie niższe czynsze w Europie Środkowej i Wschodniej niekoniecznie oznaczają większą dostępność mieszkań, ponieważ tamtejsze płace są często niższe.

Rola lokalnych rynków i czynników ekonomicznych

Według Kalmeta, rynki mieszkaniowe są lokalne, a różnice w czynszach wynikają z popytu i podaży w konkretnych miastach. W miejscach takich jak Genewa, Londyn, Dublin czy Sztokholm popyt ze strony dobrze zarabiających pracowników, firm międzynarodowych, studentów i nowych mieszkańców jest wysoki, podczas gdy podaż mieszkań nie rośnie wystarczająco szybko.

Wzrost czynszów w wielu europejskich miastach w ostatnich latach jest związany z kilkoma czynnikami, w tym zwiększonym popytem po pandemii, wzrostem populacji, migracją, podwyżkami stóp procentowych oraz wysokimi kosztami budowy. Wyższe stopy procentowe utrudniają zakup własnego mieszkania, co zwiększa liczbę osób wynajmujących, a tym samym popyt na rynku najmu.

Eurostat podkreśla, że dane dotyczą czynszów bez opłat dodatkowych i mediów oraz odnoszą się do mieszkań nieumeblowanych, zakładając dobrą lub bardzo dobrą jakość, ale nie luksusową.

Dane Eurostatu pochodzą z najnowszego badania czynszów za drugą połowę 2025 roku. Statystyczny urząd UE stosuje ujednoliconą metodologię i weryfikuje dane poprzez wywiady z agentami nieruchomości w poszczególnych krajach. Do przeliczenia czynszów na euro użyto kursów z lipca 2025 roku.

Wśród stolic Unii Europejskiej, Bruksela zajmuje 22. miejsce pod względem wysokości czynszów, ze średnią 1450 euro, co plasuje ją w środku zestawienia 40 miast.

Różnorodność cen wynajmu w europejskich stolicach odzwierciedla lokalne warunki rynkowe oraz poziom dochodów mieszkańców. Wysokie czynsze w niektórych miastach współistnieją z niższymi w innych, co jest dokumentowane przez Eurostat w corocznych badaniach.